Maandag 14 mei – Kobe-Okayama
Een verschrikkelijke aarbeving heeft 10 jaar geleden huisgehouden in de Japanse stad Kobe. In het rijstpapieren huisje waar wij op een zachte vloer hebben geslapen, is de schade nog steeds te zien. Vergeleken met de in zee gestortte kademuur die we gister hebben gezien, valt hier de schade mee. Het huis behoort aan Nuf, een uit Amerika teruggekeerde Jappanner die er alles aan doet onafhankelijke muziekcultuur te introduceren in Kobe.

Wij hebben in ieder geval gespeeld in zijn kleine club Helluva Lounge en een prettige avond beleefd met onze tourgenoten Naan en de lokale voorprogramma’s, die meteen tot de beste bands die we ooit op tour tegenkwamen gerekend mogen worden.

In ons gezelschap bevinden zich Yuya, de tolk en Kenji, een uit de kluiten gewassen Japanner, tevens labelbaas van Zankyo Records en chauffeur van de 8-persoons Toyota 4-wheel drive. Deze Toyota haalt aan de voor ons zo curieuze linkerkant van de rijbaan, met 600 kilo Hollander en Japanse begeleiders gemakkelijk 150 kilometer per uur. Van ons mag het best een beetje langzamer.

Nayuta in Helluva Loun

We reizen vandaag naar Okayama. De club “crazy mama second room” zal ons het derde podium van de tour verschaffen. Namen van clubs en bands in Japan zijn minstens opvallend te noemen.

Na twee emo-bands en Naan mogen we ons verheugen op een volle zaal en een aandachtig publiek, we spelen een goede set. De vader van de gitarist van Naan, een gepensioneerde bankier vergast het gezelschap op een middernachtelijke afdronk op z’n Japans. Schoenen uit, rond de tafel met alle die avond participerende muzikanten Sake drinken en allerhande Sushi proberen. Let op U pakt niet voor U zelf, UW tafelgenoten bieden U versnaperingen en drank aan, van U wordt verwacht dat U UW tafelgenoten bedient. Wij leren snel, door mensen iets aan te bieden vul je ook je eigen maag met het lekkerste eten en je hoofd met alcohol.

Paul legt uit

Dinsdag 15 mei – Okayama-Kyoto
We worden wakker in onze eigen hotelkamer. Een kamer van 2 meter lang, 1 meter breed en 1 meter hoog. Wel met eigen tv. Drie kamers hoog en zes kamers breed strekken blokken bedden zich uit in dit typisch Japanse verschijnsel: het capsule hotel. Voor een tourende band eigenlijk wel prettig. Een nachtje alleen met je eigen gesnurk.

Kenji is ziek maar kan met vers verschafte medicatie ons toch naar Kyoto rijden. Kyoto is de mooiste stad van Japan. Gouden tempels sieren groene parken.Wij waren bij aankomst en nog voor de (hier niet beschreven) eerste show al in Kyoto geweest en zijn blij terug te zijn.

Naan rijdt in een mini-busje met de motorinhoud van een Solex onze spullen rond en drummer Suzuki blijkt ook nog eens uitstekend gids. In Kyoto leren wij Boeddhistisch wassen en bidden, al onze wensen zullen nu uitkomen.

Het optreden is goed maar de opkomst niet spectaculair. We overtuigen Kenji om de cd-prijzen drastisch te verlagen. Geld verdienen is leuk, maar we zijn hier om onze muziek te introduceren. Als het aanslaat kunnen we altijd nog terugkomen om onze zakken te vullen. Deze gesprekken verlopen met de beste bedoelingen, met of zonder tolk moeizaam.

Met onze vrienden van Naan betrekken we een echt Japans huisje dat voor deze nacht voor ons gehuurd is. Na een bescheiden hapje en drankje en het heel bescheiden uitwisselen van allerlei beleefdheden met onze Japanse gastheren en –vrouw slapen we tevreden in.

Woensdag 16 mei – Kyoto-Nagoya-Tokio
De Japanse clubs zijn erg professioneel, de mensen zijn enorm behulpzaam. Ook heeft elke club backline die door de bands gebruikt mag worden. De backline is eigenlijk overal hetzelfde (voor de liefhebber: JCM 900 stack , Roland combo, Ampeg stack, Pearl kit met Zildjian bekkens).

Wij zijn afhankelijk van de backline in de zalen, het budget liet medeneming van eigen versterkers en drumstellen niet toe. In Club Rock’n’roll zijn de mensen net zo aardig en behulpzaam, maar is de apparatuur van behoorlijk minder kwaliteit en statuur dan in de andere clubs. Met behulp van geluidsman Maarten en een goedwerkende PA zorgen we voor een acceptabel geluid en later op die avond voor een mooi optreden in de kleine, volle zaal.

Wij spelen instrumentale rockmuziek, Japanners houden hiervan lijkt het. De gitarist van Naan speelt ook trompet en vergezelt ons nu standaard bij het laatste nummer voor een dubbele blaaspartij met onze eigen Paul. Het gevoel van verbroedering is op zo’n moment enorm en doet ons soms verlangen naar een eeuwig verblijf in Japan.

Na het optreden rijden we naar Tokio om te overnachten bij de moeder van Kenji. In halfslaap rijden we in een uur of zes door vijfhonderd kilometer stad en als we Tokio benaderen bij het opkomen van de zon weet ik niet meer of het overweldigend is of teveel.

Gerben geniet van de oosterse folklore

Donderdag 17 mei – Tokio
De moeder van Kenji bezit een ruim huis in een voorstad van Tokio. Na een rustige dag en een fantastisch maal bereid door de moeder van Kenji kunnen we uitgerust aan de laatste drie shows beginnen. Tolk Yuya demonstreert dat Japanse beleefdheid en Hollandse lichtvoetigheid elkaar prima kunnen ontmoeten, “vanaf nu zijn we vrienden”, lijkt hij te willen zeggen.

Vrijdag 18 mei – Tokio-Niigata
Door een ongekend berglandschap spoeden wij ons naar Niigata, de enige stad aan de westkust die wij deze tour aandoen. De straten in Niigata zijn recht en lang, de bouw is hoog. Ik stel mij voor dat we in New York zijn, dat is makkelijk want ik ben nog nooit in New York geweest. Echt mooi is Niigata overigens niet.

Vandaag wordt iets duidelijk van de logistieke kracht van onze gastheer, labelbaas en nieuwe vriend Kenji. We waren onze apparatuur uit het oog verloren. Via een ingewikkelde transport-procedure zien we de geliefde gitaren, bekkens en trompet weer terug op de 4e verdieping van club Junk Box te Niigata. Naan kon deze show niet meespelen en heeft de instrumenten overgedragen aan andere Zankyo band Rururu. We zijn hen zeer erkentelijk voor het zorgen voor onze spullen

Met lange haren en wilde vlasbaardjes zien de jongens van Rururu eruit als woeste samoerai. Het blijken zeer vriendelijke jongens, die goede harde muziek spelen die kan doen denken aan Neurosis en These Monsters. Maar dan heel netjes op z’n Japans.

Wij spelen niet als laatste, dat bevalt prima. De hoofdact is een populaire jazz-improgroep die verschrikkelijk goed speelt. Wij kijken toe, schudden handen, zetten een handtekening hier en daar en drinken nog een drankje.

Mooie affiche voor Japanse postrock-fans

Zaterdag 19 mei – Niigata–Sendai-Tokio
Weer een tocht door tunnels en bergen. Onze ogen jagen op beren en apen. Ze zijn er wel, wij krijgen ze niet te zien.

Voor eenieder van ons worden er grenzen verlegd deze tour: een eerste keer vliegen, zeevruchten voor hardcore vegetariërs en vis voor vermeende vis-allergieën. Geluidsman Maarten mag van baas Kenji de Toyota besturen. Dat er voor Maarten ineens andere verkeersregels gelden dan voor Kenji mag de pret niet drukken.

Voor onze jongste rekruut worden de nieuwe ervaringen en nachtelijke Suntory-times even te veel. Dat geeft niets, stevig ingeklemd tussen ervaren schouders bereikt ook hij veilig Sendai. Net op tijd voor de soundcheck.

In Japan begint de avond zo rond 18.00 uur, elke band mag soundchecken en van iedereen wordt verwacht dat ze er op tijd zijn. Anders betekent het op z’n Japans gezichtsverlies leiden. Wij moeten wachten op de leden van Naan, die onze spullen weer van Rururu hebben gekregen en redden het allemaal maar net zonder ernstig gezichtsverlies.

Een vroege start betekent een vroeg einde. In dit geval maar goed ook, de opkomst is slecht en de hoofdact kan niet bekoren. Tevens moeten we nog een uur of vier rijden voor een laatste nacht bij de moeder van Kenji.

Trompettist Paul en gitarist Wouter Kors tonen het bewijs: de cd is verkrijgbaar in Tokio!

Zondag 20 mei – Tokio
Een andere Japanse beleefdheidswet schrijft voor cadeautjes uit te wisselen met Uw gastheer of gastvrouw. Wij zijn goed voorbereid. De moeder van Kenji is dolgelukkig met haar Domtoren-kaarsen en vergast ons nog eenmaal op een fantastisch maal. Miso-soep, mini visjes, rijst en salade voor het ontbijt. Zelfs de gevreesde gefermenteerde boontjes komen tevoorschijn. Culinair het meest ervaren werkt Wouter ze naar binnen terwijl de rest verbaasd toekijkt. In ieder geval hebben wij nog nooit zo lekker gegeten op tour als in Japan.

We mogen tot nu toe spreken van een succesvolle tour. In Tokio wordt duidelijk dat wij ons heel gelukkig mogen prijze met de inzet van Kenji en zijn Zankyo Record. In de hoofdstedelijke HMV cd-winkel staan onze cd’s prominent in het rek en de winkelbediendes zijn niet te beroerd een triomfantelijk ‘And how to translate it’ van onze debuutplaat door de zaak te laten schallen.

We spelen in een prachtige zaal, formaat EKKO. Zankyo-dames houden zich met de merchandise bezig als wij nog een keer op zoek gaan naar de beste rauwe vis en miso-soep van de stad. Met de gekte van Tokio aan de andere kant van de etalage kunnen we nog één keer in alle rust tijd besteden met de jongens en meisje van Naan, onze opnieuw tevoorschijn gekomen eerste tolk Yoko, tweede tolk Yuya en Kenji.

Aan de hoeveelheid schoteltjes kan de restaurant-eigenaar zien hoeveel sushi je hebt gegeten. De stapels schotels zijn bij de Japanners hoger dan die bij de Nederlanders.

We spelen vanavond met de bekendste Japanse postrock-bands. De zaal staat vol en de sfeer is uitgelaten. We kunnen met een ruime week oefening zomaar de beste show ooit geven. En dat in Tokio, de grootste stad op aarde, in ieder geval in onze beleving. De cd-verkoop is fenomenaal en we zetten handtekeningen op alles wat Jappanners zoal bezitten. Met andere bands ruilen we stapels cd’s.

Dan komt het moment van afscheid, en alleen met belofte van een nieuwe ontmoeting is het dragelijk. Thomas krijgt de favoriete muts van Yuya, we krijgen chopsticks, we krijgen de beste sake van het land. Onze Domtorens zijn allang op.

We passeren landschappen met stapels stenen muurtjes, grasvlakten, bedompte voorsteden en rijden alras de enorme hoofdstad in. We melden alles wat verdacht is aan elkaar en zijn op onze hoede voor nieuwe aanslagen.
Nog voor de afgesproken tijd arriveren we ter plekke. De ontvangst is goed en de Luminaire in stadsdeel Camden is voor zover ik dat nu kan bepalen terecht genomineerd voor de Time Out Prijs: Beste en meest toegankelijk live muziek podium.
Al voor vertrek naar Engeland hoorden wij van een hoge ticket verkoop. Bij aanvang van het eerste nummer van onze hand is de hele zaal uitverkocht. We houden er een goed gevoel aan over en de reacties uit het publiek vari?´ren van bijzonder tot goed.

Woensdag 5 april – Dag 2 London, Cubitt Gallery
Er is geen tijd om de stad te verkennen. We zijn al vroeg in de middag in het gezelschap van Jeremiah Day, een performance kunstenaar, woonachtig in Amsterdam en ex-deelnemer aan de Rijksacademie Amsterdam die vanavond onze muzikale hulp heeft
ingeroepen voor een performance. Al eerder voerden we de show samen met hem op in Amsterdam en een samenwerking was geboren. Op onze releaseshow van 14 mei zal hij ook acte de presence geven. De verhalen en visueel opgebouwde anekdote wereld die hij schept laten zich uitermate goed opluisteren door ons. Het galerie publiek dat in grote getale de galerie
binnen dampt, neemt het ervan.

Een meer dan bijzondere ervaring die nog eens onderstreept wordt door een bezoek aan de Delfina Artist Residencies in het centrum van Londen. De vriendin van Jeremiah blijkt er te wonen en te werken en nodigt ons en onze matrassen uit bij haar thuis.’s Ochtends bakken we er eieren en verlaten tevreden de priv?© parkeerplaats, de automatische poort sluit zich achter ons en Leeds lokt ons met haar gezang.

Donderdag 6 april -Dag 3 Leeds, Dr. Wu’s
Bekend terrein, alweer. Nauwe straten, spoorbruggen, bushaltes, met stenen beslagen straten, achterbuurten, vette vis en enorme patatten. De jongen achter de bar van Dr Wu’s ziet er nog exact hetzelfde uit. Dikke strengen haar gaan verborgen onder zijn pet en zijn broek lijkt elk moment af te kunnen zakken.
We hangen wat rond en drinken alvast een pint, de jongens van These Monsters, die ons vorig jaar op verschillende shows vergezelden zijn ook geen steek veranderd. Ze hebben volgens mij dezelfde kleding aan en de rossige gitarist is nog even bijdehand als altijd.
Ook de bassist heeft zijn dieet van snoepjes doorgezet, de roze all-stars rond zijn smalle voeten steken vervaarlijk en enorm onder zijn angstaanjagend dunne lichaam vandaan. Het is een feest der herkenning. We maken een onuitwisbare indruk op sommige van de vele enthousiastelingen.
De nacht in het studenten huis is even op de tanden bijten.

Vrijdag 7 april – Dag 4 Norwich, Arts Centre
Cowboy Paul zit al op ons te wachten wanneer we de spullen in vaste volgorde uitladen aan de achterkant van de kerk, die nu de religie van expressie uitdraagt. Geweldig is het hier. Een bruisende plek die bestierd wordt door jonge ambitieuze mensen die allen op hun eigen manier invulling geven aan een programma dat altijd wat te bieden heeft.
Een prachtige zaal, met soms iets teveel echo, maar dat zal vast komen door de kerkelijke geschiedenis die kleeft aan de ruwe stenen van de oude muren. Er spelen vanavond meerdere bands en tijd om zich te vervelen heeft het publiek niet. Terwijl wij ons ophouden onder de mensen worden we steeds vaker aangesproken door mensen die erg naar onze show uitkijken.
Opgeladen en uitgelaten spelen we een strakke dynamische show, die een paar handen vol nieuwe fans oplevert.

Zaterdag 8 april – Dag 5 Naar Huis
Lui hangen we in de stoelen
Een meeuw vaart een stukje mee.

Onderweg naar het Verenigd Koninkrijk
Het geluid van neerdalende stempels (voor het vervaardigen van de uk promo cd covers) en het monotone gesnif van nu al vermoeide bandleden maakt de overtocht van Nederland naar de overkant tot een bijna therapeutische aangelegenheid. Maar kort na aankomst moeten de zintuigen aangescherpt; de chauffeur en rots in de branding zal de rest van de week de rechterkant van de weg links moeten laten liggen, vandaar. Een opgave die voor het volledige gezelschap met de nodige deelname uitgevoerd zou gaan worden.

Sheffield
Verwondering en de routine van het onderweg zijn gaan hand in hand. De blauwe, dubbele-cabinebus, aan de buitenkant hier en daar opgelapt met muurvoegsel en volgeladen met jongens – mannen eigenlijk al – ploegt zich een weg door het zeiknat geregende landschap richting Sheffield. En daar staat een bar: de Classic Rock Bar.

Niets verhullende foto`s, asbakken, plasjes drank, bakstenen, verweerd hout. Wankele stoelen van verschillend ontwerp, tafels vol teksten, rollators, boeken, stukjes tapijt, bruine tegels, lange pisbakken. Zangers met sigaretten en gitaren, een kroegbaas annex DJ met een leren motorbroek, alcoholisten, buurtbewoners en obscene gebaren, commentaar, gejoel. Alternatieven, grote armbewegingen, ventilatoren, halve “fucking” liters bier, verschillende zaaltjes met teveel bands, een aaneenschakeling en een niet te stoppen buiteling van situaties.

En onze plek? Zaal II van de Classic Rock Bar: een muzikale bouwput ingericht met versterkers, stands, snoeren, drums, toebehoren en vooral: weinig zuurstof. De uitgelezen plek dus voor een eerste kennismaking met Engelse muziek energie. En we spelen een set vol: “beautiful epic headswarming amazing post rock all the way from the Netherlands”; zoals ze het daar zo mooi kunnen zeggen.
.
De ontmoeting met Engelse horeca regels blijkt zo gek nog niet. Nog voor middernacht staat de blauwe kogel uit Utrecht alweer volledig ingepakt voor de deur van onze slaapplek. De jongens van Chora: de postrock belofte uit Sheffield bieden ons onderdak. Vreemde figuren en weinig mannelijk te noemen jongens, erg aardig en met een enorme drinknijd. De lounge-room zoals de bewoners het noemen, wordt na publiek bezit onze openbare slaapruimte. Als een zachtjes ademende puzzel drijven wij verder op golven dromen richting een eerste ochtend in Engeland.

Pontefract
Vroem en weg zijn we. Eerst worden de overgebleven spullen uit de CRB gehaald, de drummer besluit op dat moment zijn bekkens maar even te laten liggen. Pontefract, ook wel Ponty voor intimi. Een bijzonder charmant gebouw: The Counting House. Opgetrokken uit leem en houten balken met daar tussen opgekrulde glas in lood raampjes. Verder een uitgestorven stadscentrum met niet werkende fontein en verlaten straten waarin jongetjes met petten op zich stierlijk vervelen. Ook wij doen mee en strijken neer op een toevallig bankje aan de rand van zo’n verlaten plein. Na een paar minuten lopen we terug naar de plek waar de drummer een uur geleden heeft opgemerkt dat hij zijn bekkens had laten liggen in de CRB.

Ach wat maakt het allemaal uit, het verlies wordt geincasseerd onder voorzichtige teugen van een tot aan de rand toe gevuld glas Guiness. En een lokale held wordt opgetrommeld om wevsdeath uit Nederland te voorzien van een aantal prima klinkende slagwerk onderdelen. De plafonds van The Counting House hangen laag en los boven onze hoofden aan de balken. Bovendien een mix van vloerbedekking, en pluche banken met brandgaatjes waarin jonge mensen zichzelf van een aantal levensjaren proberen te beroven. En dat gaat prima, begeleid door jongens op gitaren met hoge stemmen en verhalen vol van smart, sloot de zaal zich als een warme slaapzak om ons heen. Oftewel: wevsdeath: hot, colourful farmhouse post rock without vocals but with rented cimbals….

Alreeds voor de klokslag van middernacht bevinden wij ons op de desolate parkeerplaats van een flatgebied. Ofwel, de campus in de nabijgelegen stad. De gastheer en mede-organisator is erg jong en zeer goed geluimd. Hij begeleidt de band met zichtbaar bonkend hart vol toewijding naar de uiterste punt van een van de studenten krabbers. En ja hoor alsof we nog niet genoeg postrockervaringen hebben opgedaan, onze nachtstede blijkt een afgedankte computerruimte. We drinken nog wat, vergrijpen ons aan zakjes chips met garnalen, peper, olie en azijn smaak en kijken onze ogen uit hoezeer onze gastheer opgaat in zijn rol. Eventueel zal hij zelfs bij ons slapen vanwege een mogelijke toilet gang van een muzikant.

Die ochtend ga ik op weg naar een ontmoeting met mijn geslacht dat elke dag weer vraagt bevrijd te worden van de blaasdruk die zich blijkbaar zonder mijn medeweten heeft opgebouwd net boven het schaambeen. Helemaal beneden op de dampende parkeerplaats tref ik de blauwe kogel met daarin twee verkreukelde leden. Ze blijken wakker en klaar om te douchen in een degelijk functionerende badkamer tegenover de gezamenlijke keuken waarin de gastheer en een aantal huisgenoten schijnbewegingen zitten te maken. Het duurt erg lang voordat ieder van de leden zich heeft opgedirkt om te vertrekken naar het beginpunt; de CRB. De bekkens, weet je wel.

Liverpool
Luid toeterend naar lelijke meisjes, want die zijn er eigenlijk alleen maar in Engeland, draait onze chauffeur aan het stuur. En geeft gas. Onderweg verdrinken we in vergezichten, wandelen langs grotten en door mistpluimen. “Ivanho!” schreeuw ik hier de eerste keer, vele keren zullen volgen, maar nooit verschijnt hij aan de horizon. (misschien ook maar beter ook, Rutger Hauer is natuurlijk ondertussen al flink op leeftijd).

Liverpool, baarmoeder van de Beatles en verder ook wel leuk. Op zoek naar zowel de hemel en de hel dompelen we ons onder in een charismatische ketting van voorsteden. Met een team van kaartlezers dat voortdurend wisselt van samenstelling en dus in kwaliteit kan verschillen, lukt het Bar Heaven and Hell te vinden.

Er wordt opengedaan door een krakerig uitziend type met natuurlijk, je raad het al ringen door lip en oor, waarschijnlijk tatoeages en ja inderdaad een paar ravenzwarte strengen haar vanonder zijn pet. Aangename ruime, kleurrijke plek met halfrond laag podium, lange bar, pasta met stokbrood en jongens met zure oksels.

Inderdaad, we maken een korte wandeling, met als voedende bestanddelen uienringen en kebab. Ook de straat en bar waar het allemaal begonnen was voor jongens van hits als, ‘Mother Merry Comes To Me’ worden op de route meegenomen. Te kort voor sommigen uit de band, zij zijn namelijk fans.

Spelend als laatste band kan wevsdeath nog enorm genieten van twee voorgaande bands die in een prachtig opgefokt technisch genre de gemoederen nog even bezig houden. Waaronder: vingervlugge riffs, van een boomlange strohalm. Het kan verkeren. En dan wij met als samenvatting: post rock uit Utrecht in Liverpool en tot drie maal toe verstoord door beschonken dame van een jaar of achttien. Zij kon niet goed tegen de ontmoeting met melancholische geluidsspanningen en verschreeuwde haar emoties. Tijd voor haar om te gaan of in de handen te vallen van een grote knaap in de kracht van zijn leven…

En hoppakee, we trappen de hele zooi aan en belanden 1 mijl verderop in een heel smal, maar vreemd genoeg ruim studentenhuis. Enigszins ongemakkelijk vult onze aanwezigheid de gezamenlijke dvd-, tv- en gameroom. Lang hoef ik niet te vechten tegen een onafgebroken stroom pijnlijke en ijs brekende opmerkingen want de flessen gaan over tafel en rook kleeft aan het plafond. Iemand met blauw haar biedt wiet van slechte kwaliteit aan en de laatste resten sterke ranja maken de avond verder tot een routine klus. De puzzel wordt gelegd en de volgende ochtend deen we wat culinaire boodschappen en er blijkt brandstof genoeg voor mooie rit richting London.

London
Mooi ja, want we hebben weer flink gewandeld die middag! Door modderplassen en met verzuurde benen bestijgen we prachtig Engeland. Een stuwmeer met hele grote afvoer putten meandert door het dal met daarin wat huizen en een subtiel geasfalteerde weg. Het wordt een langere tocht dan verwacht, maar zeker de moeite van het bewegen waard.

London, hoofdstad en redelijk bekend in Europa omdat deze stad het land vertegenwoordigt dat naast de VS in oorlog is. ‘Oil robbers go away from Iraq!’ staat er geschreven op een muur in het centrum van deze door angst samengehouden stad die elk moment een aanslag op haar dak kan krijgen van mensen die ook iets willen vertellen op een verkeerde manier. Nou ja , ik weet hier ook niet genoeg van af, terug naar wevdsdeath.

De nekken beginnen nu wel echt stijf te worden door het voortdurend knokken tegen slaapaanvallen, maar meer nog door een niet te stoppen stroom van indrukken, zijstraten, mogelijke routes, overstekende mensen, andere auto’s. De band is nu opeens toch in opperste staat van paraatheid.

Soho, hartje London en wijk aan de consumptie rivier Oxfordstreet. Locus delicit heet nu St. Moritz club, op moment van aankomst te bereiken via de naastgelegen pizzaria. Zelfde verhaal: eerst alle rugzakken en slaap benodigheden uit de bus, dan in strikte volgorde van inladen de instrumenten en toebehoren eruit en vervolgens al het slaapgerei er weer in. Jallalalalaa het opbouwen is weer begonnen!

Maar mijn god: wat een ontzettend klein podium. Er is een ruimte vrijgehouden aan het eind van de schoenen doos, die ook nog eens bezaaid blijkt met tafels en stoelen voor de bands. Natuurlijk er zijn hetere vuren geweest, maar een beetje zeuren mag best. Een keiharde strijd tegen de voorwerpen barst dan ook los.

Om maar even weg te zijn uit deze hel loopt een aantal van ons een rondje door de buurt. Ook ik ga mee en koop onder andere een ansichtkaart om op de bus te kunnen doen richting voornamelijk mijn grote liefde AJ. Echter: een van de leden vergist zich in een stapel, van zeggen en schrijven drie kaartjes en noteert de hele achterkant van mijn kaartje vol met verhalen aan z??jn thuisfront. Ik besluit de kaart opnieuw te kopen en vertrek met blik bier en sigaret naar de plek waar dit mogelijk is.

Even daar links en rechterdoor en natuurlijk wat te verwachten was, gebeurt. London ligt als een onbegrijpelijke wirwar van mogelijkheden aan mijn vermoeide voeten. Ik roep wat in de woestijn en na een uur ofzo sta ik weer voor de St. Moritz club. Niemand heeft wat opgemerkt en met veel plezier begint het knagen aan een chinese maaltijd.

Na ons concert – een intieme aangelegenheid uit Nederland in het centrum van een miljoenenstad – het bekende ritueel. Bus weer inpakken, blik op oneindig en verlangend uitzien naar een vers uitgerolde slaapzak. Dat laat nog even op zich wachten want onze gastvrouw toont zich niet alleen in het bezit van een aangenaam huis met goede muziek, maar ook flink wat drank. De drummer probeert uit alle macht zijn verlangen naar vrouwelijk vlees te onderdrukken en dus praat tot zeer vroeg in de ochtend de anderen de oren van de kop.

Als een roedel natte herten besteden we onze vrije dag in het Tate Modern en langs de Theems. Heerlijk nog wat kunst kijken en een als neusje van de spreekwoordelijke zalm ook nog een heup-schot (plotseling genomen foto) van de Queen nabij het Trafalgar Square wordt ons een slaaplek geboden in Cambridge bij een vroegere vriendin maar nog steeds grote liefde van de drummer.

Cambridge
Cambridge, geen show, maar wel een nachtverblijf. Ik laat mij letterlijk uit de bus vallen en struikel zogenaamd over het tuinhekje alvorens ik vol met misplaatste opmerkingen de veel te nette kamer binnen loop. Even denk ik we billen-knijpend en ei-tikkend gaan zitten verlangen naar een andere situatie. Maar het gezelschap openbaart zich als een aangename berg lachsalvo’s.

Er doen zich een aantal hilarische momenten voor die bestaan bij de gratie van de vriend van de vroegere vriendin van de drummer. Een vast wel aardig, maar op het eerste gezicht ontzettend onnozel, uilskuiken dat probeert de gemoederen te bedaren en duidelijk zijn jaloezie en afgunst over ons laat door schemeren.

Welnu, we pokeren om geld en later zelfs nog een potje geschaakt en de puzzel wortd steeds verder aangevuld. Ook wassen we ons ’s ochtends fijn en genieten van een dito ontbijt. Vandaag nemen we afscheid van onze chauffeur, die door een opgehoopte heuvel werk eerder naar huis gaat. We rijden nu naar Norwich, waar hij de trein neemt naar Harwich om de boot terug te nemen. Vanuit hier zal een ander lid van de band het stuur overnemen en proberen zich in zeer korte tijd de regels van het rijden eigen te maken.

Norwich
Gesitueerd in een oude kerk biedt het Arts-centre ons een zeer aangename finale. Aardige en innemende figuren die ons de arena binnen leiden en een publiek dat de aandacht er werkelijk waar ontzettend bij heeft. En dus vatten we de show maar samen als: bijzonder aangenaam, opbouwende positieve energie, standvastig, warm en mooi.

Na vele onbeschrijfelijke reacties te hebben ontvangen, gaan we mee met het fenomeen van Norwich. Deze man van rond de vijftig en m?©t hoed geldt als d?© baas van slaapplekken voor bands die optreden in het Arts-center. Een totaal vervallen huis, bezaaid en verscholen met een niet af latende bevroren beweging van objecten vormt de kern van het geheel. Om het huis heen groeien appelbomen met voornamelijk appels die er ooit aan gehangen hebben en nu als een surrealistisch landschap fungeren voor de vele bezoekers op weg naar het tuinhuis. Dit tuinhuis is zijn bibliotheek en hangplek. De rest is redelijk duidelijk, gewoon een totaal blauw-gerookte kamer met teveel mensen en veel drank. Maar een bijzonder oplettende en uitstekende gastheer. We leggen onze hoofden te rusten op het wrakhout en worden die ochtend wakker met een gemeenschappelijk gevoel: de Tour is voorbij, de zwaartekracht alweer voelbaar. De tour-maskers zullen hopelijk over enkele dagen wel verdwenen zijn.