‘A Black House, A Coloured Home’ opent met ‘The Things You Did’, dat na een noisy en feedbackend intro een aanstekelijk en melodieus indierocknummer blijkt. Compleet met de voor We vs. Death zo kenmerkende trompetpartijen. Deze opener zou niet misstaan op één van hun eerdere uitgaven, ware het niet dat het voorheen instrumentale viertal halverwege het nummer nonchalant een zangpartij aan het palet toevoegt.

Nadat drummer Gerben Houwer in de opener als zanger uit zijn schulp is gekropen, treden de vocalen meer naar de voorgrond. In ‘Hands’, een stuk melancholische postrock met hoekige intermezzo’s, hebben de zangpartijen een prominente plek. Het liedje waarbij Houwer’s niet al te briljante zangkwaliteiten het meest tot hun recht komen is ‘Collection of Stones’, een ingetogen nummer met een erg mooie sfeer, voorzien van haast gesproken vocalen.

Wie de combinatie We vs. Death en zang niet aanstaat, kan zijn hart ophalen bij de instrumentale postrockjuweeltjes ‘The Sun’, ‘Mirage’ en ‘Black Map’. De eerste, een nummer vol tempowisselingen, is op een koortje aan het einde na gespeend van zang. ‘Mirage’ is een lange, melancholische en sfeervolle opbouw rond een breekbare gitaarriff en eindigt op z’n Liars in meerdere lagen drums en percussie.

De plaat sluit af met ‘Golden Medals’, een nummer dat alle elementen van het album nog eens combineert en opent met piano, gitaar en zang. Zo rustig als dit nummer begint, zo noisy wordt het afgesloten.

Het lijkt erop dat de in 2000 opgerichte band met dit album nog een volwassener geluid heeft ontwikkeld. Niet bij ieder nummer werkt de toevoeging van het nieuwe vocale element even goed, maar dat blijkt een kwestie van wennen. Na enkele luisterbeurten dragen de vocalen zeker bij aan de mooie, diepe postrocksferen die het viertal op dit album creëert.

De band heeft het album in hun eigen studio opgenomen en uitgebracht onder een Creative Commons-licentie, zodat je het gratis kunt downloaden op de website van label Beep! Beep! Back up the Truck. Ondanks deze kosteloze optie is aanschaf van het fysieke schijfje een aanrader vanwege het schitterende artwork en de meegeleverde poster en prentkaarten.

We vs. Death speelt op 1 mei in Atak in Enschede. Het album kun je hier downloaden.

——————————————-

source: nu.nl

Empaquet?© dans un superbe ¬´ digipack ¬ª ?† double volet, voici arriv?© le nouvel album des hollandais de WE VS DEATH. Depuis leur disque avec TOM SWEETLOVE et leur concert ?† La Zone (Li?®ge), je suis tomb?© sous le charme. Et ici avec cet album il y’a de quoi ?™tre conquis rien que par la pochette en elle-m?™me. Vraiment un bel objet bien classe, qui s’ouvre en deux volets, avec d’un cot?© le CD, et de l’autre le DVD…plus quelques inserts. On retrouve quelques belles photos ainsi que des textes en anglais (r?©flexions personnelles).

Musicalement le groupe reste dans la m?™me veine que pr?©c?©demment: postrock! 8 plages au son irr?©prochable. Un travail musicale o?? la trompette s’y trace la place du lion. Et c’est curieusement un instrument que j’aime beaucoup dans le postrock. Il arrive ?† cr?©er un son parfois m?©lancolique, parfois dramatique, et donc toujours loin du cot?© festif qu’il peut avoir dans les groupes ska et autres festivit?©s du genre. L’instrumentation est fournie, le jeu des guitares est de mon point de vue assez riche (bon apr?®s je suis pas guitariste du tout hein!). Les m?©lodies se combinent et cr?©ent des nappes de son se m?©langeant avec un plaisir touchant, m?©lange d’instrumentation rondement agenc?©e entre guitares, basse, batterie, et trompette. Je me r?©gale quoi.

Pour ce qui est du DVD on retrouve dessus, 4 pistes du CD sur lesquels on a mont?© des images. Et comme bien ?©videmment le postrock se porte assez bien comme ¬´ bande son ¬ª de film, et bien le montage des images colle bien avec la musique. Sauf que dans le cas pr?©sent, si je ne me trompe pas, ce sont les images qui ont ?©t?© mont?©es en fonction de la musique…travail donc inverse d’un film o?? la musique est mont?©e en fonction de l’image.

Pour les possesseur du split CD sortis avec les li?©geois de TOM SWEETLOVE (actuellement nomm?© SOME TWEETLOVE), et bien vous ne verrez pas grande diff?©rence dans le style si ce n’est une ?©volution dans le bon de leur musique. Pas de mauvaises surprises donc ici : une musique instrumentale fournie qui devrait plaire aux fans de postrock plut?¥t m?©lodique et exp?©rimental ou minimaliste.

Pour terminer je dirai que je trouve g?©nial le fait que le groupe ai mis sa musique sous licence Creative Commons (parfait m?©lange de droit d’auteur et de libert?© musicale). Ce qui autorise, et encourage m?™me, l?©galement la copie, le pr?™te, et la diffusion libre de leur musique…On est donc bien loin des droits d’auteurs ferm?©s comme ceux de la Sabam (ou Sacem, ou qui vous voudrez d’autres). La licence choisie par le groupe est : Creative Commons license Attribution-NonCommercial-ShareAlike, et pour voir le d?©tail de cette licence : http://creaticecommons.org/licenses/by-nc-sa/2.5/nl/

http://www.wevsdeath.nl

Geert

Arty maar ge?´ngageerd

Er wordt vaak beweerd dat onze noorderburen, op Spinvis en At The Close Of Every Day na, nauwelijks nog spannende muziek te bieden hebben. Dat is buiten We vs. Death gerekend, een instrumentaal postrocksextet uit Utrecht dat zich moeiteloos kan meten met de zwaargewichten uit het genre. De groep maakte eerder al split-cd’s met de Belgische band Tom Sweetlove en het Deense Green Concorde, waardoor ze pas nu aan haar offici?´le langspeeldebuut toe is.

Het kunstig verpakte We Too Are Concerned/We Are Too Concerned ontsnapt alvast aan de gebruikelijke zacht-hard-zachtclich?©s, gepopulariseerd door Mogwai en Mono. We vs. Death heeft meer gemeen met Fugazi en Slint, maakt uitgesponnen maar knap gestructureerde nummers vol subtiele tot po?´tische gitaarweefsels, waar erudiete trompetfrasen worden aan toegevoegd. De plaat, inclusief een fijne dvd, werd live in de studio opgenomen. Ze klinkt melancholisch en meeslepend, gelaagd maar nooit overladen. Het artwork verraadt een sterke maatschappelijke betrokkenheid, de muziek zin voor experiment. Een toegankelijk werkstuk waar ieder zijn eigen film bij kan verzinnen. (Zabel)
(Eigen berichtgeving)

Stijl: Rock/psychedelisch
Wat: cd/dvd
Label/Eigen Beheer: Zabel muziek/Konkurrent

We vs. Death, zes heren uit Utrecht, presenteert na enkele split-cd’s haar debuutalbum. En niet zo maar een. ‘We Too Are Concerned | We Are Too Concerned’ bevat behalve een cd ook een dvd met beelden van filmmaker Boudewijn Rosenmuller en een boekje met teksten van Jeremiah Day begeleid met graphics van Roel Dalhuisen. Dit alles verpakt in een mooi verzorgd kartonnen hoeswerk.

De Nederlandse instrumentale postrockband, die in 2000 is begonnen als Dylman’s Disco Method, maakt composities in de geest van Mogwai. Dichter bij huis komt het muzikaal gezien in de buurt van Monokraft en audiotransparent. Waarbij We vs. Death duidelijk, net zoals ook Grand Wazoo en El Camino dat doen, de gedurfde (veelal onbewandelde) paden opzoekt. Vooral als het gaat om dwarse songstructuren en ad hoc momenten die telkens onverwachte kanten opgaan. Het blijft spannend! Dynamiek speelt ook een behoorlijke rol waarbij de melancholie, de gevoelige snaar die de band zeker weet te vinden, niet uit de weg wordt gegaan. Bij deze acht instrumentale nummers (de zang is vervangen door trompet) wordt een stem geheel niet gemist. En dat siert de band.

Op de dvd vinden we beelden van metrostations, stadsbeelden, lege verlichte sportvelden in de avond, treinrails en versneld rijdend in een auto. Alles vrij statisch geschoten. Kaalheid en donkerte worden afgewisseld met warme bossferen en drukke bewegende mensen. Het zou zo maar de titel ‘Koyaanisqatsi (een film van Godfrey Reggio met muziek van Philip Glass) versus We vs Death’ mogen dragen. Minpuntje is dat sommige beelden de nummers overlappen, alsof er niet genoeg videomateriaal voorhanden was om de muziekstukken te begeleiden. De sfeer daarentegen gaat geheel mee met de muzikale emoties en dat is eigenlijk ook gewoon het mooiste!Al met al klopt het plaatje; mooi drukwerk, mooie muziek, mooie beelden. Een product om trots op te zijn.

“Postrock with Brass” beschreibt sich die Utrechter Band selbst, wobei Ersteres per definitionem Letzteres ja nicht ausschlie?üt. Das Sextett – man selbst rechnet den f?ºr die graphische Gestaltung verantwortlichen Roel Dalhuisen als siebtes Bandmitglied ein und weist sich damit klar als ein umfassenderes, Kunst ?ºbergreifendes Projekt aus – betrachtet seine Musik als staubigen, sommerlichen Gro?üstadtsound, eine Reminiszenz an Orte, die es laut ihnen in den Niederlanden nicht zu geben scheint.
Ich h??re Musik meist emotional, seltener assoziativ, weshalb ich die Gro?üstadt Bez?ºge nicht gleich erkennen, vielleicht aber doch erahnen kann. Das sehr rhythmische Intro von And How To Translate It, dem ersten St?ºck des Albums, l?§sst vielleicht Vergleiche mit urbanem Leben zu, bewegt sich zwischen Hektik und Entspannung. Es wird rasch deutlich, dass man nicht gewillt ist auf stereotype Muster zur?ºckzugreifen, wie man sie von den stilpr?§genden Epigonen gewohnt ist. Man strapaziert kein leise-laut-lauter Schema und bleibt doch explosiv indem vielschichtig Melodien, Rhythmen und Sounds ?ºber die gesamte L?§nge eines St?ºckes variiert werden und man als H??rer immer wieder durch geschickt inszenierte Wendungen und nat?ºrlich den Klang der Bl?§ser ?ºberrascht wird.
Emotional beginnt das Album dennoch erst mit Pictures From Stanford, einem leicht melancholischen Behemoth, der ein Gros der konventionellen Mittel zum Vereinnahmen des H??rers in sich vereint; die leicht verz??gernd einsetzende Trompete, das etwas wehm?ºtige Grundthema der akustischen Gitarre, die wechselnden Tempi des mal dezenten, mal treibenden Schlagzeugs, die kleinen Klangspielereien, die es zu entdecken gibt. So vereint es die unterschiedlichen Spielweisen und Ideen des gesamten Albums als Collage in sich. Das herausragendeste St?ºck des Albums ist vielleicht das nachfolgende Snow Cushioned The Fall mit seinem elegischen Piano Thema und dem zaghaften Dialog der beiden Gitarren. ?Ñhnlich beeindruckend ist auch das ?§u?üerst reduzierte One Light Will Do, mit seinen zweieinhalb Minuten auch die k?ºrzeste Komposition. Gerade diese zur?ºckhaltenderen Momente, die intime Intensit?§t widerspiegeln, zeugen nicht nur von einem hohen Grad an musikalischer Reife, sondern auch von einem sensiblen Gesp?ºr f?ºr Sch??nheit und Anmut. Sie sind den hektischeren, lauteren Kompositionen wie Thomas Corner And The Valley Houses oder (Yes,) We Went To Novgorod klar ?ºberlegen und lassen den H??rer f?ºr kurze Augenblicke an diese verzweifelt optimistische Maxime des Bandnamens glauben; We vs. Death. (Bestimmt tut die selektive Wahrnehmung meiner emotionalen H??rgewohnheit und der daraus resultierenden Erwartungshaltung ihr ?ºbriges.)
In den drei, dem Album beiliegenden Videos werden mit schnellen Schnitten urbane Architektur und stille Naturaufnahmen eindr?ºcklich kontrastieret; Hektischen und schier unendlichen Autofahrten durch lange Strassen einer n?§chtlichen Gro?üstadt, mit all den blinkenden Lichtern und anonymen Pl?§tzen, werden langsame Kamerafahrten vorbei an alten, winterlich kahlen B?§umen gegen?ºbergestellt. (Leider wurde f?ºr alle Videos das gleiche Bildmaterial verwendet und erinnert so mehr an eine Videoinstallation als an die konventionell narrative Bildhaftigkeit von Musikvideos.)
Dennoch sind die Herren besorgt, ist “Concerned” der zentrale Begriff der beiden unterschiedlichen Betonungen des Deb?ºttitels; “We Are Too Concerend”, bzw. “We Too Are Concerned”. Die Linernotes des Albums greifen dieses ‚Äûbetroffen sein‚Äú auf, konkretisieren es in sechs kurzen Kapiteln. Jeremiah Day, so der Name des Verfassers, stellt in seinen kurzen Anekdoten popkulturelles Wissen in gesellschaftlichen und politischen Kontext. Der Biker, den man zun?§chst wegen des “Boys N The Hood” Shirt Aufdrucks f?ºr einen HipHop Fan h?§lt, bei n?§herer Betrachtung jedoch “The Boys N The Hoods” zu lesen ist. Ronald Reagan, der den kritischen Song Born In The USA von Bruce Springsteen unreflektiert f?ºr seinen Wahlkampf verwendet und die Kritik eines konservativen Rock H??rers bei Amazon.com, der sich ?ºber den kruden Gesinnungswechsel vom “Boss” ?§rgert, nachdem dieser – fr?ºher doch so patriotisch ‚Äì heute offiziell gegen die republikanische Regierung unter George Bush wettert. Aspekte einer kurzen, aber kompetenten Auseinandersetzung mit der Rezeption von Pop im Alltag und dem notwendigen Wissen zum Entschl?ºsseln der popkulturellen Codes. Auch hier wird deutlich, dass es We Vs. Death um mehr als ihre eigene Musik geht. In dieser Hinsicht ist “We Too Are Concerned / We Are Too Concerned” ein ?§u?üerst ambitioniertes Konzeptalbum zwischen Musik, Artwork, Videoinstallation und Wortbeitr?§gen und sollte jeden dazu bewegen die Band in n?§chster Zeit im Auge zu behalten.

we vs. death [we too are concerned]
zabel muziek 2006 cd we vs. death

This it not to say the melancholy that runs rampant in the blood of bands like Sickoakes and Gregor Samsa is altogether absent on this release; it’s profoundly incorporated into a larger sound that includes a collection of contrasting shades and is capable of provoking more than heartsick memories and tears of love lost. Energetic yet tenderhearted, it evokes the emotional complexities of Ronald McDonald giving away wishes to children born without legs. A refined, full sound that bellows with open arms Рin a word: evolved.

The disc offers instant surprises as unexpected brass veers into the opening track, coasting side by side with benevolent strings and cultivated percussion. The music avoids the traditional quiet-quiet-loud build-up and opts instead for an unflustered, steady exploration of layered rhythm that broods bit by bit, but never reaches that one, massive climactic point that our ears know as bands like Mono or Mogwai. Rather, the tracks here indulge in mini-bursts led by a cascading trombone, an antidote to the anesthetizing of most instrumental pieces, which may even push you to the point of whistling along – a mortal sin, last time I checked, in the world of post-rock.

Multiple listens reveal further revelations hidden deep within the soil of sound, not unlike the cavernous echoes of Magyar Posse’s most recent effort. “Pictures from Stanford” is a supreme example, as impressive, tight layers will snag your attention, but the subtle beauty supporting the main attraction of percussion and brass may go unnoticed to the casual listener. In many ways, this is where the album comes to fruition. Like getting to know another individual, it takes time to understand its mannerisms and behavior, but when given that opportunity, this disc will become like the friend that always listens, but never talks.

These distinctive tracks are something to experience, and while they may not shake the Earth below your feet with a beckoning tremolo, they thrive as the perfect cohort to prototypical days and moods: mid-summer tree climbing, Honda-hatchback stargazing, and the perfect companion to experience the collapse of the sun behind the horizon. We Are Too Concerned offers up an entire environment of sounds, but begs to leave you with an overwhelming feeling of energy and liberation – like a ghost story with a happy ending.

–Jonathan Brooks

Het Utrechtse We Vs. Death heeft vorig jaar de prachtige split-cd The Message Is met Tom Sweetlove uitgebracht. Ik hoopte een beetje op een full-length, maar in plaats daarvan is er nu weer een split-cd, 9-Song Split, ditmaal met de Deense band Green Concorde. Maar bij We Vs. Death, die live ook zeer de moeite waard is, kijk ik een gegeven paard voor de verandering nooit in de bek.

De drie lange nummers van de Nederlandse groep zijn weer om van te smullen. Wat mij betreft noem je hun muziek postrock, maar vergeet alleen niet dat het geluid net zoveel raakvlakken heeft met een band als Smart Went Crazy als Godspeed You! Black Emperor, alleen dan anders. Ik noem het liever stuurloze rock die onverwacht tegen een climax aan kan lopen en waarbij de trompet een niet weg te denken onderdeel vormt. Ze zijn hier meer in-your-face dan op de vorige cd, ook harder en misschien wel indrukwekkender. Het wachten blijft op een hele cd, maar tot die tijd koester ik deze tussentijdse traktaties.

De zes daarop volgende nummers van Green Concorde schijnen tot het zogeheten post-punk te horen. Ze passen op zich wel bij het Dischord-label met hun muziek. Het is brutale rock met pakkende, vaak meerstemmige zang en een buitengewoon Amerikaans geluid. Een waardige bruid voor deze uitstekende split.

Op het Utrechtse label Zabel Muziek kwam onlangs ‘The Message Is ____’ uit, een split-cd van twee bijzondere bands, de eerste vier nummers komen voor rekening van We vs. Death, het andere kwartet is van Tom Sweetlove. En zoÔø?n split-cd is zoÔø?n gek idee nog niet. Met gedeelde kosten, verdubbel je de kans gehoord te worden, want zowel de liefhebbers van het ene als het andere zullen zich tot het schijfje aangetrokken voelen. En natuurlijk zijn er ook mensen die voor allebei vallen. Waaronder ondergetekende. Het Utrechtse We vs. Death verzorgt met een knetterende trompet de aftrap. Daarna swingstampen de ritmische gitaren door, voortgestuwd door een stevige ritmesectie.

Hypnotiserend ijlen de zweverige klanken door. Denkend aan Utrecht zie ik vervuilde grachten traag langs werfkelders vol vertier trekken. Melancholisch, maar tegelijk voorzien van een bijna folkachtige opgewektheid baant We vs. Death zich een weg naar de ziel. Subtiliteit gaat gepaard met erupties van gitaargeweld met als tegengewicht steeds weer die trompetklanken. We vs. Death grossiert niet in het gemakkelijke werk, maar maakt zijn materie ook nergens loodzwaar. De twinkelende dubbele gitaarpartijen dansen als vuurvliegjes om de hete brij heen, terwijl steeds de melodie de boventoon voert. Daardoor voorkomt We vs. Death te vervallen tot het overbekende Mogwai-trucje van zacht/hard/zacht/harder/hardst. Meanderende klankbeelden en sferische panoramaÔø?s; dat is We vs. DeathÔø?s-stiel. Petje af voor deze postrockervaring die zowaar hoop biedt en niet loodzwaar op de maag ligt. We vs. Death is minder complex dan mathrockbands dan Don Caballero, minder zwaarmoedig dan Godspeed You! Black Emperor, meer folky dan The American Analog Set, maar wel even warm als die laatstgenoemde.

Al met al vier ijzersterke nummers die smaken naar meer: een full length! Het Waalse Tom Sweetlove klinkt zo mogelijk nog warmer. Elektronica en drones gaan de strijd met elkaar aan terwijl heel subtiel zachte gitaarloopjes het beeld vullen. Heel gemakkelijk vormen dromen zich aan de binnenkant van je geloken ogen, terwijl je dit luistert. Wiegeliedjes vol dartele verrassingen en gelaagdheid; Tom Sweetlove is in haar weidsheid adembenemend beklemmend. Simpel, maar doeltreffend en zoetgevooisd tot op het bot. Hier geen verpletterende aanval op de trommelvliezen, maar het fragiele, heersend in al zijn schoonheid. De titel mag dan suggereren dat er geen boodschap is, deze werkelijk prachtig vormgegeven cd bevat naast de hemels emotionerende muziek, nog twee posters. Een paar pamfletten met weinig opvrolijkende manifeste teksten. De verdere boodschappen worden doorgestreept, aan je eigen verbeelding overgelaten. En zo hoort het ook. Iedereen vult deze abstracte geluidsbeelden op zijn of haar eigen manier in. De boodschap van “The Message Is ____” ligt nergens anders dan in je eigen hart. Op de zoektocht naar dat bericht, zijn deze acht fraaie postrock kunstwerkjes een mooie reisgezel. En tegelijk een hint. ‘The Message Is..’ van We vs. Death en Tom Sweetlove is uitgebracht op Zabel Muziek.